Od kilku dni gorzej się czuję. Wymiotuję miewam podwyższoną temperaturę. Odrazu wykluczam ciążę bo to nie możliwe. A jak nawet ten jeden setny procęt spełnił ,że jestem w ciąży nie urodzę! Ledwo co otrząsnęłam się po Amelii. Ledwo nawiązałam z nią jakiekolwiek relacje i kolejne dziecko by wszystko spieprzyło więc wykluczam
Propo Amelki niedługo są jej urodzinki. Chcę wyprawić jakieś skromne przyjęcie dla dzieciaków nie mam ochoty widzieć rodziny i słuchać tego wyrzygiwania 'weźcie wreszcie ślub'

Co to za problem jak będziemy gotowi to go weźmiemy Możliwe ,że mój stan to efekty przemęczenia dużo pracuję, mało śpię jadam gdy mi się przypomni...

Impreza udała się po paru drinkach byłam natyle odważna aby zagadać i zaprzyjaźnić się z celebrytami Przeczytałam poranną gazetę i w niej byłam na fotkach. Na szczęście nie wymienili mnie z imienia i nazwiska bo to był by koniec, co by powiedzieli w pracy

Witam wszystkich. Przed chwilą założyłam tego bloga. To był impuls ale bardzo pomyślny. Od dawna potrzebowałam miejsca w którym mogła bym opisywać swoje przemyślenia. Wydaje się iż mi się udało

To było słowem wstępu, teraz może opowiem coś o sobie? Hmmm... Szczerze to łatwo mi to pisać ponieważ wysyłałam już miliony CV i listów motywacyjnych ale, ale to nie to samo bo słowa napisane tu powinny być całkiem szczere a nie sztywne i takie które chce usłyszeć przyszły pracodawca

Tak ,więc muszę się przyznać do mojego największego błędu genetycznego którym jest pracoholizm. Praca to sens mojego życia, dzięki temu czuję się szczęśliwa i spełniona. Moja praca to ostatnia myśl po zaśnięciu i pierwsza po przebudzeniu Na drugim planie u mnie dom i rodzina. Ale mam narzeczonego. Ale co z tego skoro ona jest taki sam? Dogadywaliśmy się bez problemu każdy w sumie żył własnym życiem(biurowym oczywiście) ale gdy mieliśmy braki w 'miłości' nawzajem sobie je uzupełnialiśmy. Było idealnie gdyby nie pewien, jak ja to nazywam, wypadek przy pracy którym jest moja córka Amelia.
Totalnie jej nie planowaliśmy i jej nie chcemy. Jestem złą matką wiem to, więcej czasu poświęcam biznesowi niż dziecku którym zajmują się dziadkowie i niańki. Oczywiście kocham ją podchodziła bym pod psychiczną gdybym nie kochała własnego dziecka. Ale to nie to, to nie ta prawdziwa macierzyńska miłość ,że rzuciło by się wszystko dla dziecka. Ja nie mam potrzeby patrzenia jak moja córka dorasta. Uczy się mówić chodzić Mateusz chyba też nie. Nie mniej jednak staramy zapewnić jej się jak najlepsze warunki. kupujemy dobre i drogie ubrania, zabawki prowadzamy na zajęcia integracyjne dbamy o rozwój.

Chcę się zmienić. Ale nie potrafię. Dlatego założyłam tego bloga będę opisywała każdy dzień wydarzenia i obserwowała moje postępy. Tu macie parę fotek. Ja, narzeczony, Amelia.

Wpis prywatny. Może go zobaczyć tylko właściciel minibloga.

Wpis prywatny. Może go zobaczyć tylko właściciel minibloga.